نامه ۴۹ نهج البلاغه
اخلاقي ، سياسي
وَ مِنْ كِتاب لَهُ (عَلَيْهِالسَّلامُ)
از نامه های آن حضرت است
اِلى مُعاوِيَةَ اَيْضاً
بـاز بـه معـاویـه
تحذير معاوية من حبّ الدنيا
«أَمَّا بَعْدُ،»۱
اما بعد،
«فَإِنَّ الدُّنْیَا مَشْغَلَةٌ عَنْ غَیْرِهَا،»۲
دنیا آدمی را از دیگر امور باز می دارد،
«وَ لَمْ یُصِبْ صَاحِبُهَا مِنْهَا شَیْئاً»۳
دنیادار به چیزی از دنیا نمی رسد
«إِلاَّ فَتَحَتْ لَهُ حِرْصاً عَلَيْهَا، وَ لَهَجاً بِهَا،»۴
جز آنکه دری از حرص و شیفتگی به آن به رویش باز می گردد،
«وَ لَنْ یَسْتَغْنِیَ صَاحِبُهَا بِمَا نَالَ فِيهَا عَمَّا لَمْ یَبْلُغْهُ مِنْهَا،»۵
دنیادار به آنچه از دنیا دست یافته نسبت به آنچه به دست نیاورده بی نیاز نمی شود،
«وَ مِنْ وَرَاءِ ذلِكَ فِرَاقُ مَا جَمَعَ،»۶
و به دنبال آنچه فراهم نموده جدایی و فراق،
«وَ نَقْضُ مَا أَبْرَمَ!»۷
و پنبه شدن رشته هاست!
«وَ لَوِ اعْتَبَرْتَ بِمَا مَضَی حَفِظْتَ مَا بَقِیَ،»۸
اگر از گذشته عبرت گیری آنچه را مانده حفظ خواهی نمود.
«وَ السَّلاَمُ.»۹
والسلام.
بسم الله الرحمن الرحیم